.

ديروز شنبه مورخه ۱۶ تیرماه سال ۱۳۸۶ در شهر تبریز از ساعت ۵ بعد از ظهر و در اعتراض به جلوگیری غیر انسانی رژیم فاشیست فارس از برگذاری مراسم تولد بابک خرمدین تجمع برگذار گردید که با مقابله وحشیانه نیروهای مسلح رژیم روبرو شد. از ساعت ۷ صبح شهر را در کنترل خود گرفته بودند و با آغاز ساعت شروع تجمع بر تعداد این نیروها افزوده شد و در واقع شهر تبریز تبدیل یک پادگان نظامی و منطقه جنگی شد.

در زمان ارسال گزارش (ساعت ۹ شب) بسیجیان با موتورها و با در دست داشتن چماق و آلات ضرب و شتم در خیابانهای تبریز

.

برای من قابل درک نیست که چرا آقای نوری علا با آن روشن بینی که در دو مقاله اولشان داشته اند و در حالیکه پیشنهاد ایالات متحده ایرانشان قسمت اعظم خواسته های ملیتهای ایرانی را پوشش می داد (هر چند نقایصی داشت که به نظر من به سادگی قابل برطرف کردن است) چرا مصرند تا برائت خود را از “موجودات” موهومی که “قوم گرایان” می نامد اعلام کند و از چنان تعبیرهای زننده ای استفاده می کند که تنها به درد تجزیه ایران می خورد تا حفظ یکپارچگی ایران؟! من چون شخصا همیشه اصل را بر حسن نیت هر انسانی قرار می دهم و این امر را لازمه برقراری یک دیالوگ دموکراتیک می دانم، در این نوشته خواهم کوشید تا آقای نوری علا را با همان اندیشه های آزادیخواهانه و بشردوستانه دو مقاله اولشان بشناسم و تناقض ادبیات سیاسی مقاله اخیرشان را با همان ایده آلهای حقوق بشری نشان دهم.

۱. آقای نوری علا شما نوشته اید: “من به وجود «اقوام» مختلف در سرزمين کنونی ايران اعتقاد ندارم و اساساً استعمال اين کلمه را، جز در مورد مناطق عقب افتادهء آفريقا و استراليا و نيز سرخپوستان جدا نگاه داشتهء آمريکا و احياناً ـ تا حدودی ـ عشاير

ديققت: آدلار انگليس الفباسيندا يازيليب و اولوسلار آراسي تشکيلاتلارا گؤنده ريليب. داها دئتايلي بيلگي اؤچون دونيا آذربايجانليلار انسان حاقلاري کميته سينين يايديقي معلوماتا باش وورون. بو معلومات باي بک سيته سينده ايلک و اؤزل اولاراق لاتين الفباسيندا کؤچوروله رک يايينلانيب. (يازيا باخين - کليک)